Nga Julie Lenarz*

Sa herë që një masakër ndodh, ne themi “kurrë më”. Tani, “kurrë më” po ndodh në Halep, në kohën që unë po shkruaj. Operacioni i qeverisë për të rimarrë pjesën lindore të qytetit të mbajtur nga rebelët është drejt përfundimit. Ushtria siriane thuhet se është duke shkuar shtëpi më shtëpi duke ekzekutuar banorët. Të paktën 82 civilë, përfshirë gra dhe fëmijë, janë vrarë të hënën, sipas një zëdhënësi për Komisionerin e Lartë të Kombeve të Bashkuara për të Drejtat e Njeriut.

Banorët i frikësohen ekzekutimeve, zhdukjeve të detyruara, torturave dhe dhunimit – një përsëritje e  zymtë e krimeve të luftës. Ndërkohë, regjimi sirian dhe qeveria ruse po injorojnë thirrjet për kalimin e sigurtë të civilëve nga Halep i shkatërruar nga lufta, pasiqë më shumë se 100.000 janë ende të bllokuar brenda në qytet.
Nëse kjo histori tingëllon e njohur, është sepse e kemi dëgjuar atë më parë. E kemi parë atë në Kamboxhia, qytetet fantazmë të Kurdistanit të Irakut helmuar nga armët kimike, në fytyrat e Machete-vetos Ruandans, në rrethimet e Sarajevës dhe Srebrenicës, dhe kampet e vdekjes në Darfur. “Kurrë më”, premtoi bota në prag të këtyre krimeve. E megjithatë, të njëjtat tmerre tani janë duke u shkaktuar me popullin e Halepit dhe ne po reagojmë  me të njëjtën pakujdesi.

Nuk mund të themi se nuk e dinim. Ne e dinim atëherë dhe e dimë tani. Mund ta shikojmë atë në kohë reale se si banorët e tmerruar japin “lamtumirën” e tyre përfundimtare  në mediat sociale. Mbrojtja Civile Siriane, të njohur gjithashtu si Helmetat e Bardha ka lëshuar një lutje të dëshpëruar të fundit për botën:. “Ndërsa ne po shkruajmë këtë, Bombat po bien!” Për vite të tëra vullnetarët tanë humanitarë kanë punuar për të shpëtuar jetën e njerëzve tanë në Aleppo: veprojnë në spitale nëntokësore, shpëtojnë familje të tëra të varrosura nën rrënoja duke rrezikuar jetën për të dokumentuar se cilat janë krimet e përditshme të luftës të kryera nga regjimi i Asadit dhe aleatja e tij Rusia. S’mund të bëjmë më shumë se kaq. OKB-ja, e paralizuar nga vetingu rus dhe kinez në Këshillin e Sigurimit, ka kohë që janë ulur për lëshimin e “mantras” bosh nga të qenit “shumë i shqetësuar” në ” shumë i shqetësuar” dhe, kohët e fundit ” thellësisht  i shqetësuar”. Por, dënimi i tyre për krimet e kryera kundër civilëve të pafajshëm nuk i ushqen fëmijët në rrugët e Halepit. Ajo nuk mban ngrohtë të moshuarit, nuk mund të ndihmojë burrat teksa tërheqin gratë nga gërmadhat e rrënojat e qytetit të tyre. Pesë vjet luftë civile, Siria është kthyer në katastrofën më të madhe humanitare të kohës sonë. Të gjitha linjat e kuqe janë kaluar. Çdo njeri tani është një terrorist. Çdo spital i bombarduar një ruajtje e fshehtë e armëve. Çdo përdorim i armëve kimike një operacion i rreme nga rebelët. Sigurisht ju mund të thoni se Siria nuk është lufta jonë. Por mos e gënjeni veten duke menduar se pasojat e një lufte të një shkalle të tillë mund të përfshijë vetëm kufijtë e vendit të tij. Halepi do të bëhet simboli i fundit i zemërimit dhe zhgënjimit. Kjo do të dërgojë më shumë të rinjë në duart e grupeve të tjera terroriste dhe do të sjellë më shumë refugjatë në brigjet e Evropës.

Ne nuk nxjerrim mësimet e duhura nga dekada të tëra luftërash. Mosndërhyrja nuk është përgjigje për dështimet e ndërhyrjes.

E vërteta është se ndërhyrjet në shkallë të plotë siç janë parë në Afganistan dhe Irak janë të vështira. Po kështu janë dhe ndërhyrjet e pjesshme, siç e kemi përjetuar në Libi. Por Siria ka treguar se pasojat e mosveprimit nuk duhet të injorohen apo të harrohen, sepse ndonjëherë mund të ketë pasoja edhe më shkatërruese se zgjedhja për të marrë veprim. Është shumë vonë për popullin e Halepit. Ata do të ndjekin shpirtrat e shqetësuar nga Kamboxhia, Ruanda, Bosnja dhe Darfurinë linjën e gjatë të viktimave të braktisur nga bashkësia ndërkombëtare. Së paku ne kemi një tjetër mundësi për të reflektuar mbi atë se si ne duam t’i përgjigjemi mizorive masive në të ardhmen.

*Julie Lenarz është drejtoreshë e Qendrës së Sigurisë Njerëzore.

Përktheu: Brunilda Basha

©Muslimania.al

LEAVE A REPLY