Nga Bint Abdel Hamid 

Në këtë kanavacë që na del përpara, tek ky tis i hollë në internet, duke lexuar lajmet, duke kërkuar informacion, duke shfletuar rastësisht faqet e saj, e shoh se sa na ka ndryshuar. Është fotografia e një fëmije të rregjur me skamjen, shohim se aty lexohet: Afrikë. Mendoj, e mbërthyer në uri, në agoni, në mungesë të shpresës, një trup i mbytur. Fëmijë – pa flokë  deri në atë mënyrë sa nuk mund të them nëse ai është djalë apo vajzë – është kaq e hollë, lëkura e mbështjellë fort rreth gungave dhe kërcave të eshtrave shumë të vogla.

Pyes veten se çfarë mund ta kishte shtyrë fotografin të kapte këtë imazh pa e prishur lenten e pa ndjerë dritjërima në zemrën e tij, pa u shtrirë, pa u ulur dhe qarë me faj, për të gjitha darkat e tepruara, të ngrënat gjatë viteve etj. Pyes veten se çfarë mund të bëntë fotografi përvec fotos. Nuk mund të bënte gjithçka, por ndoshta të kërkonte ushqim, të braktiste drekën e saj  apo të tij, apo ta hiqte atë nga goja e saj, për ta ushqyer këtë fëmijë.

Pra, shumë lëkurë dhe eshtra ndaj dikujt kaq të vogël. Është mjaft shkatërruese kjo në foto;  tek sheh këtë fëmijë e të duket sikur mban  aq shumë mbi supe. Ky fëmijë që po përshkruaj, ky fëmijë, imazhi i të cilit qëndron në domenin publik të internetit dhe kolektivisht të vetëdijshëm për njerëzimin, nuk është i ri për mua. Unë e kam parë këtë fëmijë para, diku tjetër, dhe nuk jam e befasuar kur dëgjoj se ke parë edhe ti. Është i njëjti fëmijë. Është i njëjti fëmijë, i them vetes, imazh i njëjtë, që të mendoj – të kuptoj të vërtetën – se ky shtet i ekzistencës i përket jo një fëmije të vetëm, por kombeve dhe brezave të fëmijëve. Kjo këkron shumë durim.

Ndoshta ishte shumë për ta duruar. Sepse duket se interneti nuk ka qenë tërësisht i pavetëdijshëm për këtë fëmijë, i cili mund të ishte djali ynë ose vajza jonë, sikur Allahu të kishte urdhëruar që të ishte kështu, Allahu na mbron ne dhe fëmijët tanë. Kanavaca e shtrirë që është interneti në këtë rast zgjerohet më tej, me faqe të reja dhe skena të reja, mënyra të reja për të rritur ndërgjegjësimin dhe për të lehtësuar dhimbjen e fëmijës. Udhëtoj nëpër të dhe gjej vende të reja. Këto janë vende që inkurajojnë bamirësinë dhe ndihmojnë ata në nevojë, duke lehtësuar donacionet monetare nëpërmjet transferimit të lehtë nga llogaritë bankare, duke inkurajuar mbledhjen e furnizimeve, ushqimin, veshmbathjen, librat, mbledhjen e burimeve nga njerëz që janë  të gatshëm  të japin.

Në veçanti, disa faqe ma tërhoqën vëmendjen. Ata janë një lloj i ri faqesh që ju lejojnë të jepni thjesht duke klikuar butonin e mausit tuaj, për shembull: freerice.com, një lojë  me fjalor që dhuron një grusht të orizit për çdo hyrje të saktë; dhe një freepoverty.com e të ngjashme, një lojë gjeografike që ndihmon për të dhuruar ujë, ujë të pastër, për njerëzit që kanë nevojë të madhe për të – dhe kush e dinte se uji i pastër ishte një çështje e tillë?

Unë mendoj se këto faqe janë për mua. Ato janë të përshtatshme dhe të automatizuara, ashtu ato janë të lehta për tu aksesuar. Më kujtojnë të marr një pushim nga aktivitetet e mia normale duke klikuar për të synuar dhe klikoni pak për një shkak. Një pushim nga puna, ato janë të dobishme për të tjerët dhe edukative për mua. Është e gjitha një situatë e favorshme. Unë gëzohem, sepse unë shoh në internet një zgjidhje për vuajtjen e dyfishtë të njerëzimit. Allahu thotë në Kur’an: “Në asnjë mënyrë nuk do të gjesh hije nëse nuk shpenzon nga ajo që e do” (Al-Imran: 92):” Kurrë nuk do ta arrini sinqeritetin e plotë me besim derisa të mos e jepni më të dhembshmen e me të dashurën e pasurisë suaj. Cfarë do që jepni për Zotin, Ai e di atë”

Diku tjetër, Allahu i përshkruan ato skllevër të Tij që do të shkojnë në xhenet, duke thënë këtë:”Ata japin ushqim, përkundër dashurisë së tyre për të, për të varfërit, jetimin dhe robërit” (Al-Insan: 8).

Kujtoj përsëri se për klikuar  me një buton nuk kërkon sakrificë nga ana ime. Sakrifica është ajo vepër e tërheqjes së ushqimit nga goja ime, në një kohë kur unë jam i uritur dhe i jap fëmijës së uritur.

Në koleksionet e haditheve të Buhariut dhe Muslimit thuhet se Pejgamberi (salallahu alejhi ue selam) ka thënë: “Më e mira e dashurisë është ajo që ju lë ende të pavarur nga mjetet dhe dora e sipërme (ajo që jep) është më e mirë se dora e ulët (ai që merr), dhe filloni me ata që janë nën kujdesin tuaj. “Ai gjithashtu tha,” Sillni jetimin afër teje, t’ia fshij kokën dhe t’i jap atij pak ushqim, sepse kjo do të zbusë zemrën tënde dhe përmbushni nevojën tuaj “(El-Silsilah el-Saheehah).

Kur mendoj për secilën prej këtyre traditave, unë shoh në to një urdhër për të qenë pranë atyre që u jepni, ose ndoshta thjesht t’u jepni atyre që janë afër.

Unë mendoj përsëri për këto adresa ku dhurohet sadaka dhe çfarë madhështie për të qenë në gjendje të ndihmoj njerëzit që unë kurrë nuk do isha në gjendje për ta bërë këtë, për njerëz mijëra kilometra larg! Cili kreativitet do ta kthejë atë në një lojë të dobishme, një pasuri për të dyja qëllimet e dhënies dhe marrjes! Sigurisht, përderisa ka njerëz në nevojë, nuk ka asnjë arsye për të kufizuar mënyrat dhe mjetet për t’i ndihmuar ata.

Por mendoj gjithashtu për kontaktin dhe sakrificën. Këto dy përbërës që kontribuojnë aq shumë në frymën e bamirësisë. Çfarë do të thotë të shohësh dhe ta njohësh fëmijën pas imazhit të zemrës. Unë mendoj se si ndërveprimi mund t’i japë forcë një komuniteti dhe si sakrifica mund të sjellë pastrim në shpirt. Unë mendoj për të gjitha këto dhe unë e di: Unë duhet ti përfshij këto aspekte më shpesh në aktin e vërtetë të të dhënit.

Përktheu: Albana Muja

LEAVE A REPLY

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.