Në lidhje me debatin mbi heqjen e shamisë nga blogeret muslimane

Nga Iman Abasi*

Unë e kam vënë shaminë kur isha dhjetë vjeç. U ndikova nga mikesha më të mëdhaja se unë që praktikonin hixhabin dhe besoja se ishte koha e duhur që dhe unë të filloja ta zbatoja atë. Më shumë se një dekadë më vonë, Zoti më ka bekuar me përparim në rrugëtimin tim për t’u përshtatur nga brenda dhe jashtë me vlerat që promovon hixhabi. Ky udhëtim për të vënë shaminë dhe drejtuar veten në atë mënyrë që besoja se do të ishte e pëlqyeshme për Zotin dhe do të nderoja faktin që në thelb trupi im nuk është i imi, por një amanet nga Zoti, nuk ka qenë dhe nuk është një rrugëtim i lehtë, por një sfidë e vazhdueshme me të cilën përballen me miliona muslimane nëpër botë.

Ashtu si praktikat e tjera të islamit, edhe hixhabi përballet me ulje ngritjet e veta. Sidoqoftë, duket se po largohemi gjithnjë e më shumë  nga thelbi i hixhabit: qoftë duke refuzuar dukshëm vizionin për ta vendosur ndonjëherë, qoftë duke e vendosur atë në një mënyrë që tregon format në ekstrem apo duke qenë shumë larg modestisë, ose përfundimisht ta heqësh atë pasi ta kesh praktikuar për disa kohë. Dhe kjo e fundit shoqërohet me deklarata “si një e drejtë personale”. Një gjë e tillë dëgjohet nga shumë personalitete të njohura muslimane që kanë platforma të mëdha globale. Mirëpo, çfarë ndikimi ka kjo braktisje e hixhabit tek vajzat e reja muslimane (të cilat në këtë fazë janë të etura për rol modele) kur dëgjojnë se arsyeja përse blogerët e tyre të preferuar hoqën hixhabet nuk është se ato po luftojnë beteja të brendshme me besimin, por se ishte e rëndësishme për ato që “të flasin të vërtetat e tyre ”dhe“ të veshin atë çka i bën ato të lumtura ”?

Pse dhe si «e vërteta» e një personi zëvendëson të vërtetën e Zotit? A është përvetësuar hixhabi aq shumë nga sistemi liberal saqë një deklaratë e nënshtrimit ndaj Zotit të jetë më e rëndësishme se një deklaratë politike apo thjesht për modë? A të ndalon hixhabi të jesh e lumtur kur nuk përputhet më me estetikën tonë? Cilën lumturi të rreme dhe materialiste janë duke reklamuar këta ndikues (influencer)? A e kuptojnë ato se duke larguar një përgjegjësi nga vetja, pra përgjegjësinë për t’u shfaqur dukshëm si muslimane praktikante, kanë futur në krizë me mijëra ndjekëse muslimane të reja?

Problemi nuk qëndron tek fakti se këta personalitete muslimane apo figura publike mund të jenë duke përjetuar dyshime – krizat në besim janë të natyrshme dhe pranimi dhe zgjidhja e tyre shpesh e bën një besimtar më të devotshëm nga sa ishte më përpara. Problemi është retorika që ata mbështesin në justifikimin e vendimeve të tyre dhe refuzimin absurd për të pranuar se ndikimi i tyre nuk është i kufizuar vetëm në produkte bukurie apo stilet e këpucëve, por dhe të një përfaqësimi të islamit në vetevete. Përgjegjësi prej së cilës mund t’i ikin personazhe të tjera musliman të fushave të ndryshme por jo blogerët. Sepse të jesh influencer, pra të ndikosh tek të tjerët do të thotë se ndikimi është një shkëmbim gjithëpërfshirës dhe dypalësh – një realitet që duhet të jetë tashmë i qartë për ata që e quajnë veten ndikues.

Ashtu sikurse këta blogere ndikojnë tek ndjekësit e tyre, edhe ato vetë janë të ndikuar nga media dhe industritë e modës për të cilat ato punojnë, të cilat kanë qenë me vite armiqësore ndaj shprehjeve të besimit, veçanërisht atyre muslimane, pasi islami nuk pranon t’i nënshtrohet narcizmit të seksualizuar kapitalist që këto industri shpesh kërkojnë. Për më tepër, ndjekëset muslimane të reja mund të mos kenë asnjë burim tjetër për të mësuar fenë e tyre, shpesh shohin blogere të tilla jo vetëm si ambasadore të modës modeste, por edhe si mësuese të fesë.

Vetë këto personalitete shpesh prezantohen si “xyz e parë muslimane” dhe sfilojnë me islamijetin e tyre kur bëhet fjalë për të mbështetur marka ose kapitale shoqërore që iu sigurojnë atyre të ardhura financiare. Pra, flasin për fenë, për obligime fetare apo përdorin kauza fetare për të rritur audiencën e tyre.  Veç kur pastaj justifikohen me arsyetime të dobëta të llojit “ne kurrë nuk pretenduam se jemi dijetare” kur u kërkohet llogari se me heqjen e shamisë kanë ç’orientuar ndjekëset e tyre. Të jesh muslimane dhe aq më tepër person publik e ka dhe një çmim nga pas: do s’do je përfaqësuese e islamit dhe deri diku e muslimaneve të tjera.

Luhatjet në taqwas (devotshmëri) ose iman (besim) janë të zakonshme dhe ndikojnë në angazhimin tonë të jashtëm dhe të brendshëm ndaj Zotit. Ne duhet ta pranojmë gjithashtu që besimi dhe udhëzimi ynë nuk janë të garantuar. Duhet të jemi vigjilent në mënyrë aktive duke bojkotuar ose duke qenë kritik ndaj industrive dhe hapësirave që mund të jenë armiqësore ndaj parimeve tona. Edhe ata që kanë njohuri të forta dhe bindje në besimin e tyre, nuk janë imun ndaj joshjes së sirenave individualiste që qëndrojnë në top listatën e tyre të repertorit, duke i rënë herë pas here këngëve si “trupi im, zgjedhja ime”, “dëgjo zemrën tënde” dhe “rrëfeje të vërtetën tënde” . Por këto parulla dhe ideologji filozofike të ngulitura brenda tyre na e humbasin drejtimin larg nga teuhidi (njëshmëria e Zotit) drejt tagutit (adhurimi i diçkaje tjetër përveç Zotit). Teuhidi është një detyrim fetar pasi nuk është vetëm njohje e vetëdijshme e Njëshmërisë së Zotit, por edhe nënshtrim i plotë ndaj Tij. Të jesh musliman do të thotë t’i nënshtrosh zgjedhjet personale dhe dëshirat e flakta për zgjedhjet që Zoti ka përcaktuar për ne dhe të orientuarit e vullnetin tonë në përputhje me udhëzimet e Tij. Gjithnjë e më shumë shohim se si islami, i cili premton çlirimin nga të gjithë, përveç Zotit, është ndërfutur në sistemin liberal drejt një çlirimi nga çdo gjë tjetër, përfshirë këtu dhe çlirimin nga Zoti dhe urdhëresat e Tij.

Feja është kthyer nga një manual me lejesa dhe ndalesa, në një manual me preferenca, me lexime personale të parimeve hyjnore dhe interpretime individuale të besimit duke e zëvëndësuar me interpretimin që na ka ardhur nga Profeti, bashkëkohësit e tij dhe nga dijetarët. Liberalizmi dhe sekularizmi të post-iluminizmit e kanë kthyer zgjedhjen personale në një zot të rremë.

Na kanë ndarë kështu nga telologjia (një orientim i përkushtuar drejt një qëllimi më të madh) dhe na kanë dhuruar egoizmin që e përqendron njeriun vetëm tek zgjedhjet, dhe dëshirat dhe “të vërtetat” e tij. Ne duhet t’i rezistojmë iluzionit të çlirimit që ofron kjo “dhuratë”, pasi ajo na shkëput nga Krijuesi ynë dhe na skllavëron ndaj kësaj bote materialiste dhe kapitaliste. Shumë muslimanë në këtë rast citojnë vargun kuranor që thotë se “nuk ka detyrim në fe” (2: 256) si justifikim për zgjedhjen e tyre se cilat urdhëresat duhet të zbatojnë dhe cilat duhet të braktisin. Ky keqkuptim i plotë i tekstit është i rrezikshëm pasi krijon një liri të ndërgjegjes që lejon individët të ndërtojnë fenë e tyre dhe të lejojnë që veprimet e tyre të mos diktohen më nga autoriteti hyjnor, por nga vetë tekat e tyre. Të tillë, gjithashtu injorojnë pjesën e mbetur të vargut, i cili thotë: “ Është sqaruar e vërteta nga e kota. E kush nuk i beson të pavërtetat e i beson Allahut, ai është kapur për lidhjen më të fortë, e cila nuk ka këputje. Allahu është dëgjues i dijshëm.”

Kjo temë mbi ndikueset dhe hixhabi është vetëm një pjesë e një diskursi më të madh për mënyrën sesi rendi botëror liberal po ristrukturon se si ne i shohim parimet islame, vetveten dhe vetë Zotin. Dhe e gjitha kjo ndërsa shumë muslimanë mbeten ende duke u marrë me debate fëminore me klithma patetike të llojit “vetëm Zoti mund t’më gjykojë”. Lind kështu një nevojë urgjente për t’u ndërgjegjësuar nga kërcënimi që paraqesin  liberalizmi, sekularizmi dhe materializmi për civilizimin tonë. Krizat e besimit të nxitura nga këta “izmat” janë kthyer në një pandemi për komunitetin tonë, duke bërë që shumë të braktisin detyrimet fetare dhe fenë në tërësi.

Shumë personalitete të njohura muslimane reklamojnë një mënyrë jetese që nuk ka ndonjë ndryshim të dukshëm nga homologët e tyre jomuslimanë, me pikëpamjen e tyre të suksesit që përqendrohet tek materializmi dhe duke i dhënë përparësi nevojave dhe dëshirave të tyre mbi gjithçka tjetër, përfshirë dhe  Zotin. Komuniteti ynë duhet të mbartë peshën e asaj që kërkon teuhidi nga ne dhe të bindet me faktin se trupat tanë fizikë janë vetëm një mjet për të arritur tek Ai. Këtu qëndron lumturia e vërtetë dhe çlirimi i plotë.

Jo trupi im, jo zgjedhja ime.

Iman Abasi ka mbaruar studimet për Fiziologji dhe Neurologji, si dhe Të Drejtat e Njeriut. Punon në Fushën e MArdhënieve ndërkombëtare dhe fushat e saj të studimit dhe veprimit janë Jurisprudenca Islame (Medhhebi Hanefi), advokimi ndaj refugjatëve, shëndeti dhe të drejtat e njeriut si dhe industri e ushqimit.

LEAVE A REPLY

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.