Në gjendje dukshëm zbrazët…
Shpirt i qetësuar!
I lodhur nga stuhitë e përditëshme të lotëve, drithërimave që askujt s’ia ke treguar!
Ti je Dëshmitar i dridhjeve të mia!
I trishtimit të Jusufit në bunar!
Kam thënë që më nuk do të kthehem te lajkat e vetes sime të vjetër,
Ke thënë se malet i shndërron në oqeane mëshire,
Gjithçka, veç unë e Ti kemi parë!
Tani më ndihmo xhamat e syve të mi t’i fshij!
Nuk dua të mbaj mend asgjë,
Mjafton Ti të më qëndrosh pranë,
Me dobësinë e tyre në fuqi të shndërruar,
The, eja te Unë! T’i kam mbyllur të gjitha dyert që të mos kesh ku tjetër të shkosh!
Se zemra e mendja e lodhur veç te Unë pushojnë, ta kuptosh!
O Dritë!
I Dashur mbi të gjithë të dashurit!
Përulësisht jam ulur pranë Madhështisë Sate, pres të më kthesh në jetë!
Çdoherë kur jam rrëzuar ka qenë pse kam menduar se mundem vetë!
Kam ardhur!
Në çdo ëndërr timen je Ti!
Ke thënë, ti eja duke ecur ngadalë, Unë do të vij me shpejtësi!
Unë vrapoj drejt Teje, ç’mrekulli do të bësh këtë herë Ti!
Subhanek!

* Poezia ështe marrë nga përmbledhja me poezi për Çmimin e Parë AIITC

LEAVE A REPLY

Ky sajt përdor Akismet-in për të pakësuar numrin e mesazheve të padëshiruara. Mësoni se si përpunohen të dhënat e komentit tuaj.